Met dit schrijven wil ik een wijdverspreid misverstand de wereld uithelpen. Uit een recente studie blijkt dat een groot deel van de bevolking van mening is dat het studentenbestaan niets meer is dan een langgerekte orgie van drank en klungelige vrijpartijen die slechts occasioneel door het eigenlijke opdoen van kennis wordt onderbroken. Dat klopt volledig. Ik wil hier echter de aandacht vestigen op de examenperiode, de daaraan voorafgaande stress en het er op volgende koude zweet dat menig student van de verdiende nachtrust houdt.

Op het einde van elk jaar houden de braspartijen van studenten op, verstomt hun dronkenmansgezang, wordt de jacht op het andere geslacht gestaakt en trekken de studenten naar hun kamers om er zich in eenzaamheid voor te bereiden op de examens, het ultieme bewijs van wat ze gedurende een jaar hebben af- en bijgeleerd. Dat de examenperiode geen lachertje is spreekt voor zich. Sloten koffie, sloffen sigaretten en de gruwel van kabeltelevisie hebben vreselijke gevolgen op de gezondheid van onze jeugd. Alsof dat nog niet genoeg was volgt na de examens de horror van het wachten, de hel van de onzekerheid.

Om de periode voor de proclamaties door te komen zetten sommigen van de hongerige geesten het terug op een zuipen, terwijl anderen eerst naar fabrieken trekken om er geld bijeen te sprokkelen dat ze later aan de bar van één of andere kroeg zullen achterlaten. Ze werken als onderdeel van een machine in bedrijven die salami maken, monotone arbeid tussen mannen die over het lawaai heen goriteiten naar elkaar schreeuwen om de saaiheid van hun levens te vergeten. Hier droomt de student van cocktails met overbodig vers fruit, jongedames gehuld in zakdoek, het strand, de zon, Marseille en luiheid die alleen in Italië als positief wordt ervaren.

Het eerste full album van Franse band Kid Francescoli dat geen titel mee kreeg, werd uitgebracht bij Chroniques Sonores. De band bestaat uit een min of meer vaste kern rond zangeres Laetitia Abello, David Borras op keyboards en Olivier Scalia op bas, die tijdens een eerste nationale tour werd aangevuld met gastmuzikanten. Volgens eigen zeggen klinken ze melancholisch en dromerig als Air en Grandaddy, maar het is vooral de invloed van het Italiaanse schiereiland die zich laat horen in op Ennio Morricone gebaseerde melodieën. De typische wazige flou die alleen de Fransen hebben, een kitscherige knuffelfactor, un certain ‘je ne sais quoi’ en de veelheid aan zomerse invloeden zorgen ervoor dat de filmische muziek van Kid Francescoli klinkt als de zomer, zoals Ricard er naar smaakt.

De titeltrack van het album doet, zoals de band zelf aangeeft, een beetje aan Grandaddy denken. Drums zo rechtdoor dat ze enkel door autisten kunnen worden ingespeeld, keyboards die lijken te kreunen onder het gewicht van de ouderdom en een lijzige stem, badend in reverb. Het geluid van huilerige en depressieve tieners die zo typerend is voor Grandaddy wordt door Kid Francescoli vervangen door Franse melancholie die je ook op de soundtrack van jaren ’70 porno terug kunt vinden.

‘Vincent, Un Attore’, één van de songs op de plaat met een Italiaanse tekst, is zonder meer het sterkste nummer van het album. Een akoestische gitaar en keyboard zijn genoeg om de frêle meisjesstem te ondersteunen tot een song die meteen aan wiegende korenvelden, stoffige wegels, afgelijnd met cipressen, olijfolie en wijn doet denken.

Voor ‘My Favourite Comics’ worden de dwarsfluit, elektrische gitaar en de drumcomputer van de zolder gehaald. Ook hier zijn de invloeden van Grandaddy en Air niet veraf, al slaagt Kid Francescoli er niet altijd in even sterke teksten neer te zetten, waardoor het nummer net niet de beoogde intensiteit krijgt.

‘Villa Borghese’, opnieuw een nummer dat door Italië is beïnvloed, combineert strijkers, en klassieke Italiaanse gitaar met keyboards en elektronica tot een sfeervol en een aan triphop gerelateerd arrangement. Kitsch en grandeur zoals die bij Morricone, Gershwin en andere hangmatmuziek uiterst gepast is.

‘I’m not John Mc Entire’ gaat van start als de begeleidingsmuziek voor een hopeloos gedateerde voorlichtingsfilm, met blazers en speelse keyboardsriddle en komt even later weer lieflijk op zijn zomerse pootjes terecht. Retro vocals iemand?

Met dit debut heeft Kid Francescoli een plaat gemaakt die gestileerde electronica stijlvol combineert met klassieke en filmische melodieën à la Morricone. De teksten en de opbouw van de plaat konden misschien beter, maar al bij al blijft het geheel knap overeind. Dit is een album dat doet denken aan het strand, de zon, Marseille en Italiaanse luiheid. Mag ik mamma, voor de tweede zit begint?



Piet Notteboom